counter create hit

مطالب مرتبط:

تلاش در خزانه داری آمریکا علیه اقتصاد ایران

وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح گفت: در حال حاضر در وزارت خزانه داری آمریکا ۵۰۰ نفر فقط برای مانع تراشی در اقتصاد ایران در تلاش هستند و اوضاع را رصد می کنند تا در مقابل پیشرفت ایران بایستند، که باید در این وضعیت با تکیه بر توانمندی داخل برای پیشرفت کشور تلاش ک ...

۵ اعتراف مهم زاکربرگ در مجلس سنای امریکا

در روز سه شنبه ۲۱ فروردین، مارک زاکربرگ از کاربران فیسبوک در مجلس سنا عذرخواهی کرد و توضیحاتی را در مورد رسوایی های اخیر این شرکت ارائه داد؛ از دسترسی شرکت کمبریج آنالیتیکا به اطلاعات شخصی حدود ۸۷ میلیون کاربر گرفته تا استفاده ی روسیه از این پلتفرم برای اشاع ...

عواقب امنیتی خشکسالی، کشور را تهدید می کند

دکتر بهروز بهزاد، کارشناس محیط زیست با اشاره به فاجعه بار بودن خشکسالی پیش روی ایران تاکید می کند که در صورتی که خشکسالی رخ دهد مهاجرت های میلیونی را رقم می زند که اگر به منازعه نرسد مناسبات جمعیتی و نیروی انسانی را دستخوش تغییراتی می کند که عواقب امنیتی اش کشور را تهد ...

شرح و تفسير حکمت 351 نهج البلاغه

شرح و تفسير حکمت 351 نهج البلاغه

به گزارش جهان نیوز، نهج البلاغه با مرور قرن ها نه تنها تازگی و جذابیت خویش را حفظ کرده که فزون تر ساخته است و این اعجاز نیست مگر به سبب ویژگی هایی که در شکل و محتوا است. این امتیاز را جز در مورد قرآن نمی توان یافت که در کلام امام علی(ع) درباره قرآنآمده است: « ظاهره ...

۵ مورد که موجب خالی شدن باتری گوشی می شوند

یکی از بدترین نوتیفیکیشن های گوشی ها، نوتیفیکیشن Battery Low است. اپل و سامسونگ، هر دو اقدامات مؤثری را در این رابطه انجام داده اند و گوشی های جدید این دو شرکت، از عمر باتری بالایی بهره می برند. ...

نویسندگان فیلم A Quiet Place برنامه هایی برای دنباله آن دارند

فیلم نامه نویسان فیلم A Quiet Place، برایان وودز (Bryan Woods) و اسکات بک (Scott Beck) برای دنباله فیلم ترسناک موفق شان برنامه هایی دارند که بصورت غیرقابل انتظاری، در رتبه اول قرار گرفته و هفته گذشته در افتتاحیه خود ۵۰ میلیون دلار ف ...

نامه‌های بازیگر شهید به همسرش در «پرتره» شبکه مستند

سومین قسمت از ویژه برنامه «پرتره» اختصاص به مستند «ابراهیم در آتش» دارد که پرترهâای از زندهâیاد سید محمد ابراهیم اصغرزاده و از شبکه مستند پخش می شود. ...

عید دیدنی اصلاح طلبان با همسر و فرزند کروبی

جمعی از اعضای شورای مرکزی اعتماد ملی با فاطمه و حسین کروبی ملاقات و عیددیدنی کردند.

هشدار دومای روسیه درباره سفر به خاورمیانه

مجلس دومای روسیه از شهروندان این کشور خواست تا در پی تهدیدات آمریکا برای حمله به سوریه به خاورمیانه سفر نکنند.

عملی که در ماه رجب تمامی گناهان را از بین می برد

با خواندن دعاهایی که توسط بزرگان دین توصیه شده است، گناهان خود را در ماه رجب پاک کنید.

ارسال نامه به قوه قضاییه در مورد استعفای نجفی

رئیس شورای عالی استان ها از نوشته شدن نامه ای خطاب به رئیس قوه قضاییه در خصوص اظهارنظر دادستان کل کشور درباره استعفای شهردار تهران خبر داد.

اردوغان: به همکاری مان با ایران پایبند هستیم

رئیس جمهوری ترکیه امروز (پنجشنبه) تاکید کرد: به ائتلافمان با واشنگتن، شراکتمان با روسیه و همکاری مان با ایران پایبند خواهیم بود.

همکاری ناتمام بهرام زند با «مستند ایران»

حمید مجتهدی از آغاز ثبت صحنه های زمینی «مستند ایران» در استان های کهگیلویه و بویراحمد و چهارمحال و بختیاری خبر داد و در عین حال یادآور شد که زنده یاد بهرام زند قرار بود در این بخش همکاری کند که اجل مهلت نداد. ...

نیروی قدس سپاه: اسرائیل دست از حماقت بردارد

در پی اوج گیری لفاظی های سران رژیم اشغالگر قدس علیه کشورمان، نماینده ولی فقیه در نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، امروز هشدار داد: «اسرائیل اگر می خواهد چند روزی بیشتر به حیات خباثت آلود خود ادامه دهد، دست از حماقت بردارد.» ...

بررسی صلاحیت مایک پامپئو در سنای آمریکا

گزینه ترامپ برای تصدی پست وزارت خارجه آمریکا، در کمیته روابط خارجی سنا به سوالات سناتورها پاسخ می دهد.

ابوالغیط: دخالت ایران در بحرین را محکوم می کنیم!

دبیر کل اتحادیه عرب که در نشست وزیران خارجه این اتحادیه در آستانه برگزاری نشست سران اتحادیه عرب در عربستان سخن می گفت، مدعی شد: دخالت های ایران در بحرین و دیگر کشورهای عربی را محکوم می کنیم. ...

سینما می تواند ابزار نفوذ فرهنگی ایران به جهان باشد

وزیر ارشاد گفت: سینما می تواند ابزار نفوذ فرهنگی ایران به جهان باشد.

هشدار سازمان تعزیرات حکومتی به صرافی ها

معاون وزیر دادگستری و رئیس سازمان تعزیرات حکومتی ضمن تاکید به صرافی ها برای اجرای مصوبات ارزی هیات دولت، از برخورد قاطع و بدون اغماض این سازمان با متخلفان و برهم زنندگان آرامش بازار ارزی کشور خبر داد. ...

دلار، کودکی که ناپدری بالای سرش است

رئیس کمیسیون توسعه صادرات اتاق بازرگانی کشورمان با اشاره به تلاطم بازار ارز در ایران، ارز را به کودکی تشبیه کرد که ناپدری بالای سرش بوده و در تربیتش کم کاری شده است. ...

آقای بازیگر: به هر قیمتی در سینما کار نمی کنم

بازیگر سریال “همسران” گفت: من به هر قیمتی در سینما کار نمی کنم و کار باید شسته رفته باشد تا ایفای نقش در آن را بپذیرم. طی چند سال گذشته پیشنهادات بسیاری شده که یا نقش را دوست نداشتم و یا فیلمنامه برای بازی مجذوبم نکرده است. ...

نامه ای از شورای پنج از موسسه ATI در هفتادمین سالگرد تئاتر جهان است.

پیام شورای پنج نفره انستیتو آی تی آی برای هفتادمین سالروز جهانی تئاتر

به گزارش گروه فرهنگی در وزارت یکی از هنرمندان یا نویسندگان در صحنه جهانی پیام روز جهانی تئاتر را می توان خطی اما در این سال سازمان جهانی هنرهای نمایشی (ATI), آن را در پنج هنرمندان از کشورهای مختلف است. پیام روز جهانی تئاتر در سال 2018 در ۲۷ مارس در یونسکو قرائت شد. * * * * * در اولین پیام این منطقه روز جهانی تئاتر سال 2018 ، رام گوپال bajaj کارگردان تئاتر و استاد و مدیر سابق مدرسه ملی تئاتر دهلی نو با متن زیر منتشر شد: رام گوپال bajaj: بحران امروز صحنه از محتوای داده های نگران-رایگان ما در حال حاضر یک تصویر لحظهای از انسان در زمین امروز ما رسیدن به این سیاره و دنبال کنید تا به مرحله' ذخیره کنید. بعد از این همه داستان تکامل است. تنها چیزی که مختصر می دانم ... که همه اشکال زندگی برای زنده ماندن ابدی روند. زندگی منجر می شود در صورت امکان ماورای زمان و مکان رسوخ کرده و جاودان شود. در این فرآیند شکل حیات خود را به صورت فراگیر ناقص کرده و نابود می سازد. با این حال باید این خیال را محدود به بقای نوع بشر و رهایی آن از انسان غارنشینِ شکارگرِ عصر حجر به سوی عصر فضای خودمان محدود کنیم. آیا امروز باملاحظه تریم؟ حساس تریم؟ خوشحال تریم؟ نسبت به طبیعتی که خود محصول آن هستیم بامحبت تریم؟ از زمان سرآغازمان، هنرهای نمایشی (رقص، موسیقی، بازیگری تئاتر) اکنون از ابزار پیشرفته زبان، متشکل از مصوت ها و صامت ها برخوردار است. مصوت اساساً احساسات یا عواطف را بروز می دهد و صامت ارتباطات فرم، اندیشه و دانش را بر عهده دارد. ریاضیات، هندسه، تسلیحات و اکنون کامپیوتر نتیجه آن بوده است. پس اکنون دیگر نمی توان از تحول زبان بازگشت. خود زمین نمی تواند به حیات خود ادامه دهد اگر لذت جمعی هنر نمایش زنده و دانش (و از جمله آن تکنولوژی) از روزمرگی و ملالت، خشم، حرص و طمع و شر رهایی یافته و تعالی یابد رسانه های جمعی و علم و تکنولوژی ما را هم چون شیاطین قدرتمند ساخته است. بنابراین بحران امروز، بحران فرم تئاتر نیست، بلکه بحران محتوا، بیانات و نگرانی هاست. ما اکنون باید دست به دامان انسانِ زمینِ امروز شویم تا خودِ سیاره زمین را و به دنبال آن 'تئاتر' را نجات دهد. هنر بازیگر و هنر نمایش زنده باید در سطحی عملی در دسترس کودکان در مدارس ابتدایی قرار گیرد. چنین نسلی معتقدم که نسبت به حقانیت زندگی و طبیعت حساس تر خواهد بود. بر همین اساس امتیاز زبان می تواند برای مادر زمین و دیگر سیارات ضرر کمتری به همراه داشته باشد. به علاوه 'تئاتر' برای حفظ و نگهداری خودِ حیات، مهم تر خواهد شد و به همین ترتیب نیازمند آن است که اجراگرِ زنده و تماشاگر را بدون تهدید یکدیگر، در این دوران جهانیِ با هم بودن، توانمند سازد. به تئاتر درود می فرستم و از جهان می خواهم که به چنین امری اقدام کرده و آن را تسهیل کند؛ در سطح توده مردم، شهری و روستایی. 'اعضای بدن، زبان و شفقت همگی در کنار هم برای آموزش نسل ها'. مایا زبیب کارگردان تئاتر، بازیگر، نویسنده و از بنیانگذاران کمپانی تئاتر زقاق، منتخب از کشورهای عربی، لبنان متنی به این شرح منتشر کرد: ** ما بسیاریم، بی باکیم و آمده ایم که بمانیم! / پیام مایا زبیب مایا زبیب: جادوی نهفته تئاتر در جایی نهفته است که نمایش خصوصیات کهن خود را باز می یابد. 'لحظه ارتباط است، برخوردی تکرارناپذیر که در هیچ فعالیت زمینی دیگری یافت نمی شود. عمل ساده گروهی از افراد است که انتخاب کرده اند که گرد هم در یک مکان و یک زمان جمع شوند تا در یک تجربه مشترک، شرکت کنند. دعوتی است از افراد تا تبدیل به یک اجتماع شوند، اندیشه های شان را به اشتراک بگذارند، راه هایی را تصور کنند که از طریق آن بار کنش های ضروری را تقسیم کنند... تا آرام آرام ارتباط انسانی شان را بازیابند و به جای تفاوت ها، مشابهت ها را کشف کنند. جایی است که یک داستان مشخص می تواند آثار خطوط جامعیت را ردیابی کند... جادوی تئاتر در همین جا نهفته است؛ جایی که نمایش خصوصیات کهن خود را بازمی یابد. در فرهنگ جهانیِ ترس همه گیر از دیگری، انزواء و تنهایی، حاضر بودن در کنار یکدیگر با تمام وجود در همین جا و همین حالا، عملی عاشقانه است. تصمیم گرفتن مبنی بر اینکه به دور از لذت آنی و خوش گذرانی در جوامعِ به شدت مصرف گرا و شتابزده مان وقت بگذاریم؛ سرعت مان را کم کنیم و در کنار هم به تامل و تفکر بپردازیم، عملی سیاسی و سخاوتمندانه است. پس از افول ایدئولوژی های عمده و در حالی که نظم کنونی جهان، شکست خود را یک دهه پس از دیگری نشان می دهد، چگونه می توانیم آینده مان را دوباره تصور کنیم؟ وقتی امنیت و آسایش در گفتمان غالب، دغدغه و اولویت اصلی هستند، آیا می توانیم وارد گفت وگوهای ناخوشایند شویم؟ آیا می توانیم بدون ترس از دست دادن امتیازات مان به سوی قلمروهای خطرناک حرکت کنیم؟ امروز سرعت اطلاعات مهم تر از دانش است، شعارها ارزشمندتر از واژه ها هستند و تصاویر اجساد محترم تر از بدن های واقعی انسان هاست. تئاتر اینجاست تا به ما یادآوری کند که ما از گوشت و خون ساخته شده ایم و بدن مان وزن دارد. اینجاست تا تمام حواس ما را بیدار سازد و به ما بگوید که نیازی نیست تا تنها با دید خودمان به دست آورده و مصرف کنیم. تئاتر اینجاست تا قدرت و معنا را به واژه ها بازگرداند، تا گفتمان را از سیاستمداران ربوده و پس بگیرد و آن را به جایگاه حقیقی اش بازگرداند... به عرصه اندیشه ها و مناظرات و فضای دید جمعی. تئاتر از طریق قدرت داستان گویی و تخیل، راه های جدیدی برای دیدن جهان و یکدیگر به ما ارائه می کند؛ در میان جهالتِ تحمل ناپذیرِ ناسازگاری، فضایی برای تفکر مشترک ایجاد می کند. هنگامی که بیگانه هراسی، سخنان نفرت آمیز و برتری نژاد سفیدپوست، پس از سال ها تلاش و فداکاری میلیون ها نفر در سراسر جهان برای آنکه آنان را شرمنده سازند و غیرقابل قبول به شمار آورند، بی دردسر دوباره مطرح شده است... هنگامی که دختران و پسران نوجوان به سرشان شلیک می شود و زندانی می شوند برای آنکه نپذیرفته اند که با بی عدالتی و تبعیض نژادی همراه شوند... هنگامی که نمادهای جنون و استبداد مطلقه دست راستی بر برخی از کشورهای عمده جهان اول حکمرانی می کنند... هنگامی که جنگ هسته ای به عنوان یک بازی مجازی میان کودک مردانِ بر سر قدرت تهدید می کند... هنگامی که آزادی رفت و آمد محدود به گزیده ای از اندک افراد شده است، در حالی که پناهجویان در دریا در تلاش برای ورود به باروی بلند رویاهای وهم انگیز می میرند، در حالی که دیوارهای هر چه پرهزینه تری ساخته می شود... کجا می توانیم جهان مان را زیر سوال ببریم وقتی اغلب رسانه ها تماماً به فروش رفته اند؟ جز محیط صمیمی تئاتر دیگر کجا می توانیم به وضعیت انسانی مان بیاندیشیم و نظم جهانی نوین را تصور کنیم... به شکل جمعی، با عشق و مهربانی و همچنین با برخورد سازنده از طریق هوشمندی، سازگاری و قدرت. من که اهل کشوری عربی هستم می توانم از دشواری هایی بگویم که هنرمندان در ساختن کارشان با آن روبرو هستند. اما من از نسل تئاتری هایی هستم که احساس سعادت می کرده ایم از اینکه دیوارهایی که می بایست فرو می ریختیم همیشه دیوارهای مرئی بوده اند. این منجر شده است به اینکه بیاموزیم آنچه در دسترس است را تغییر شکل دهیم و همکاری و نوآوری را فراتر از مرزهای ش پیش ببریم؛ تئاتر را در زیرزمین ها، پشت بام ها، اتاق های نشیمن، کوچه ها و خیابان ها کار کنیم و مخاطبان مان را در طول مسیر در شهرها، روستاها و اردوگاه های پناهجویان به دست آوریم. ما این امتیاز را داشته ایم که مجبور بودیم همه چیز را در بستر جامعه مان از صفر آغاز کنیم و راه هایی بسازیم که از سانسور بگریزیم و در عین حال از خط قرمزها عبور کنیم و تابوها را به چالش بکشیم. امروز این دیوارها فراروی تمام تئاتری های جهان قرار دارند، چرا که بودجه ها هرگز به این کمی نبوده اند و صحت سیاسی سانسور جدید است. بنابراین جامعه تئاتری جهانی امروز بیش از هر زمان دیگر نقشی جمعی برای ایفاء کردن دارد؛ که با این دیوارهای محسوس و نامحسوس فزاینده روبرو شود. امروز بیش از هر زمان دیگر به ابداع خلاقانه مجدد ساختارهای اجتماعی و سیاسی مان با صداقت و جسارت نیاز است؛ رویارویی با کمبودهایمان و قبول مسئولیت در قبال جهانی که در ساخت آن سهیم هستیم. ما به عنوان تئاتری های جهان تابع ایدئولوژی یا سیستم عقیدتی واحدی نیستیم، بلکه در جستجوی ابدی برای حقیقت در تمام اشکال اش، در به زیر سوال بردن دائمی وضعیت ساکن موجود، در به چالش کشیدن سیستم قدرت سرکوب گر و نهایتاً در کرامت انسانی مان با هم مشترک هستیم. ما بسیاریم، ما بی باکیم و آمده ایم که بمانیم!' ** سایمون مک برنی، بازیگر، مدیر صحنه و از بنیانگذاران 'تئاتر دو کامپلیسیته' می گوید: تئاتر پناهگاه من است و تشریح می کند: از آنجا که تئاتر تنها در زمان حال وجود دارد، نگاه فاجعه آمیز دوران را نیز به چالش می کشد. و متنی به این شرح منتشر کرد: 'در نیم مایلی ساحل بَرقه [م: ناحیه ساحل شرقی در کشور لیبی] در شمال لیبی غار سنگی بزرگی قرار دارد. به پهنای 80 متر و ارتفاع 20 متر. به زبان محلی آن را 'هوا فطیح' می نامند. در سال 1951 آزمایش کربن چهارده نشان دهنده دست کم صد هزار سال سکونت بی وقفه انسانی در آن بود. در میان اشیاء کشف شده یک فلوت استخوانی بود که تاریخ آن را میان 40 تا 70 هزار سال پیش تخمین زدند. وقتی در کودکی این را شنیدم از پدرم پرسیدم: 'آنها موسیقی هم داشتند؟' او به من لبخندی زد: 'مثل تمام جوامع انسانی.' پدرم دیرین شناس و متولد آمریکا بود، اولین کسی که در 'هوا فطیح' در برقه حفاری کرده بود. بسیار مفتخر و خوشحالم که در روز جهانی تئاتر امسال نماینده اروپا هستم. در سال 1963، آرتور میلر بزرگ در زمانی که سایه تهدید جنگ هسته ای بر جهان سنگینی می کرد، گفته بود: 'در دورانی که دیپلماسی و سیاست، دستانی چنین کوتاه و ضعیف دارد، وقتی از کسی می خواهند که بنویسد، باید ظریف، اما با نگاه بلند تئاتر، می بایست بار کنار هم نگه داشتن جامعه انسانی را به دوش بکشد.' معنای واژه دراما از 'دران' در زبان یونانی به معنای انجام دادن سرچشمه می گیرد و واژه تئاتر از 'تئاترون' به معنای 'محل دیدن'. جایی که نه تنها در آن نگاه می کنیم، بلکه می بینیم، دریافت می کنیم و درک می کنیم. 2400 سال پیش پولیکلیتوس جوان، تئاتر بزرگ اپیداروس را طراحی کرد. آکوستیک اعجاب انگیز این فضای باز که ظرفیت نشستن 14000 نفر را دارد، معجزه آساست. صدای روشن شدن یک کبریت در وسط صحنه از تمام 14000 صندلی شنیده می شود. چنان که در تئاترهای یونان معمول است، وقتی به بازیگران خیره می شدید، چشم انداز فراتر از صحنه را نیز می دیدید. این نه تنها چندین مکان را در آن واحد جمع می کرد - جامعه، تئاتر، طبیعت- بلکه تمام زمان ها را نیز گرد هم می آورد. همچنان که نمایش افسانه های گذشته را در زمان حال زنده می کرد، می توانستید فرای صحنه به آنچه آینده نهایی تان بود نیز بنگرید. طبیعت. یکی از چشم گیرترین شگفتی های بازسازی شکسپیر گلوب در لندن به آنچه می بینید مربوط است. این شگفتی مربوط به نور است. هم صحنه و هم جایگاه تماشاگران به یک اندازه نورپردازی شده است. بازیگران و تماشاگران می توانند یکدیگر را ببینند. همیشه. هر جا که نگاه کنید مردم را می بینید. یکی از پیامدهایش این است که به ما یادآوری می شود که واگویه های شگرف- مثلاً- هملت یا مکبث نه صرفاً تاملات خصوصی، بلکه مباحثاتی عمومی بوده اند. ما در دورانی زندگی می کنیم که دیدن با وضوح دشوار است. بیشتر از هر دوران دیگری در طول تاریخ یا پیش از تاریخ با خیال احاطه شده ایم. هر 'واقعیتی' می تواند به چالش کشیده شود، هر حکایتی می تواند به عنوان 'حقیقت' توجه ما را به خود جلب کند. یک خیال به طور مشخص مدام ما را احاطه کرده است. خیالی که به دنبال جدا کردن ماست. از حقیقت. از یکدیگر. اینکه ما از هم جدا هستیم. مردم از مردم. زنان از مردان. انسان ها از طبیعت. اما همچنان که در دوران جدایی و انشعاب زندگی می کنیم، در دوران جنبش عظیم نیز زندگی می کنیم. بیشتر از هر دوران دیگری در تاریخ مردم در حال حرکت هستند؛ دائماً می گریزند؛ راه می روند، در صورت لزوم شنا می کنند، مهاجرت می کنند؛ در سرتاسر جهان. و این تنها آغاز است. پاسخ همان گونه که می دانیم بستن مرزهاست. ساختن دیوارهاست. بیرون کردن است. انزواست. ما در نظم جهانی ای زندگی می کنیم که استبدادی است، که در آن بی اعتنایی پول رایج و امید محموله قاچاق است. بخشی از این استبداد کنترل کردن نه تنها فضا، بلکه زمان هم هست. دورانی که در آن زندگی می کنیم، از حال حاضر اجتناب می ورزد. بر روی گذشته تازه گذشته و آینده نزدیک تمرکز دارد. این را ندارم. آن را خواهم خرید. حال که این را خریدم، باید آن دیگری را داشته باشم... گذشته دور به کلی حذف شده است. آینده بی فایده است. بسیار کسانی هستند که می گویند تئاتر نمی خواهند یا نمی توانند این را تغییر دهند. اما تئاتر کنار نخواهد رفت. چرا که تئاتر یک پایگاه است، وسوسه می شوم که بگویم یک پناهگاه است. جایی که مردم جمع می شوند و بلافاصله جوامعی را تشکیل می دهند. همچنان که همیشه این کار را کرده ایم. تمام تئاترها به اندازه اولین جوامع انسانی هستند، از 50 نفر تا 14000 نفر. از یک کاروان کوچ نشین تا یک سوم آتن باستان. و از آنجا که تئاتر تنها در زمان حال وجود دارد، نگاه فاجعه آمیز دوران را نیز به چالش می کشد. لحظه کنونی همیشه موضوع تئاتر است. معنای اش در عملی ارتباطی میان بازیگر و مردم ساخته می شود. نه تنها اینجا، بلکه همین حالا. بدون بازی بازیگر تماشاگر نمی تواند باور کند. بدون باور تماشاگر اجرا کامل نخواهد بود. هم زمان در یک لحظه می خندیم. تحت تاثیر قرار می گیریم. آه می کشیم یا از تعجب سکوت می کنیم. و در همان لحظه از طریق تئاتر آن عمیق ترین حقیقت را درمی یابیم: که آنچه گمان می کردیم محدودترین تقسیم بندی را میان مان انجام می دهد، یعنی مرز آگاهی فردی خودمان هم بدون مرز است. چیزی است که در آن مشترک هستیم. و نمی توانند جلوی مان را بگیرند. هر شب دوباره ظاهر می شویم. هر شب بازیگر و تماشاگر دوباره گرد هم می آیند و همان نمایش دوباره اجرا می شود. چرا که به گفته جان برگر نویسنده: 'در عمق طبیعت تئاتر، وجهی از بازگشت آیینی وجود دارد' و به همین دلیل است که همواره فرم هنری طردشدگان است که به خاطر این از هم پاشیدن جهان ما، همانی است که همه مان هستیم. هر جا بازیگران و تماشاگرانی هستند، داستان هایی به نمایش در خواهد آمد که در هیچ جای دیگر روایت نخواهد شد، چه در اپراها، چه در تئاترهای شهرهای بزرگ مان، یا اردوگاه هایی که به پناهجویان و مهاجران در شمال لیبی و در سرتاسر جهان سرپناه می دهند. ما همیشه در این اجراهای مجدد به شکل همگانی به هم پیوند خواهیم خورد. و اگر در اپیداروس بودیم، می توانیم به فراتر نگاه بیندازیم و ببینیم که با چشم اندازی وسیع تر در آن سهیم هستیم که همواره جزئی از طبیعت ایم و نمی توانیم از آن بگریزیم، همان گونه که نمی توانیم از سیاره زمین بگریزیم. اگر در گلوب بودیم، می دیدیم که چگونه پرسش های به ظاهر خصوصی برای همه مان مطرح است و اگر قرار بود فلوت برقه ای از 40000 سال پیش را در دست بگیریم، درک می کردیم که گذشته و حال در اینجا تفکیک ناپذیرند و زنجیره جامعه انسانی هرگز نمی تواند به دست خودکامگان و عوام فریبان گسسته شود. ** تئاتر هر چه ساده تر، شایسته تر / پیام سابینا برمن سابینا برمن، : تئاتر که حضور انسان ها را در مقابل انسان های دیگر طلب می کند، فوق العاده مناسب، وظیفه نجات ما از تبدیل شدن به الگوریتم ها و انتزاع خالص است. نویسنده، نمایشنامه نویس، روزنامه نگار اهل مکزیک متنی به این شرح منتشر کرد: 'می توانیم تصور کنیم. قبیله سنگ کوچکی را به هوا می اندازد تا پرندگان را به زیر بکشد که ناگهان ماموتی غول پیکر وارد صحنه می شود و غرش می کند و در همین حال انسانی ریزجثه مانند ماموت غرش می کند. بعد همه فرار می کنند... این غرش ماموت که از انسانی مونث برخاست- مایلم این انسان را زن تصور کنم- ریشه همان چیزی است که گونه ما را آن گونه که هست می سازد. گونه ای قادر به تقلید چیزی که خود نیستیم. گونه ای قادر به نمایش دیگری. بگذارید ده سال، صد سال یا هزار سال به جلو جهش کنیم. قبیله آموخته است که چگونه از دیگر موجودات تقلید کند؛ در اعماق غار، در سوسوی نور آتش، چهار مرد ماموت هستند و سه زن رودخانه، زنان و مردان پرنده اند، شامپانزه اند، درخت اند، ابرند: قبیله شکار صبحگاه را نمایش می دهد و به این ترتیب گذشته را با استعداد تئاتری شان ثبت می کنند. حتی شگفت تر: قبیله آن گاه آینده های احتمالی را ابداع می کند، راه های احتمالی را برای غلبه بر ماموت، دشمن قبیله امتحان می کند. غرش، سوت، زمزمه- نام آوای نخستین تئاتر ما- تبدیل به زبان لفظی می شود. زبان شفاهی تبدیل به زبان مکتوب می شود. در انتهای مسیری دیگر تئاتر مرسوم می شود و بعد هم سینما. اما در میان این اشکال اخیر، تئاتر همواره وجود خواهد داشت. ساده ترین شکل نمایش. تنها شکل زنده نمایش. تئاتر: هر چه ساده تر باشد، صمیمانه تر ما را به اعجاب آورترین مهارت بشری یعنی نمایش وصل می کند. امروز در تمام تئاترهای جهان همان مهارت شکوهمند اجرا را گرامی می داریم. مهارت نمایش و به دنبال آن ثبت گذشته- و ابداع آینده های احتمالی، که می تواند آزادی و سعادت بیشتری را برای قبیله به ارمغان بیاورد. ماموت هایی که امروز قبیله بشری باید مغلوب سازد کدام است؟ دشمنان هم عصرش کدام اند؟ تئاتری که هدفش چیزی بیش از سرگرمی است، باید درباره چه باشد؟ برای من بزرگ ترین ماموت، بیگانه شدن قلب های انسان هاست. از دست دادن ظرفیت حس کردن با دیگران: احساس شفقت نسبت به هم نوعان انسان مان و دیگر همنوعان در اشکال حیات غیرانسانی. عجب تناقضی. امروز در واپسین کرانه های اومانیسم- عصر آنتروپوسین- عصری که در آن نوع بشر نیروی طبیعی ای است که بیش از همه سیاره را تغییر داده است و آن را ادامه نیز خواهد داد، ماموریت تئاتر از دید من درست بر خلاف آن است، چیزی که وقتی تئاتر اجرا می شد قبیله را در انتهای غار جمع می کرد: امروز باید ارتباط خود را با دنیای طبیعت نجات دهیم. بیشتر از ادبیات، بیشتر از سینما، تئاتر که حضور انسان ها را در مقابل انسان های دیگر طلب می کند فوق العاده مناسب وظیفه نجات ما از تبدیل شدن به الگوریتم ها و انتزاع خالص است. بگذارید هر آنچه غیرضروری است را از تئاتر بزداییم. آن را عریان کنیم. چرا که هرچه تئاتر ساده تر باشد، شایسته تر است که یک موضوع غیرقابل انکار را به ما یادآوری کند: که ما هستیم مادامی که در زمان هستیم؛ که ما تنها تا زمانی هستیم که گوشت و استخوانیم و قلب در سینه مان می تپد؛ که ما اینجا و اکنون هستیم، و نه بیشتر. زنده باد تئاتر. کهن ترین هنر. هنر در حال بودن. اعجاب آورترین هنر. زنده باد تئاتر.' ** تئاتر سخاوتمندانه به تمام زبان ها سخن می گوید / پیام وِره وِره لیکینگ گنه پو هنرمند چندرشته ای از کشور افریقایی ساحل عاج متنی به این شرح منتشر کرد: قدرت تئاتر در خنداندن و گریاندن همه با هم سعی دارند با کاهش جهل و با افزایش دانش ، انسان دوباره بهترین دارایی انسان شود. 'یک روز انسانی تصمیم می گیرد سوالی را از خود در مقابل یک آینه (یک تماشاگر) بپرسد تا برای خود پاسخی بسازد و در مقابل همین آینه، (تماشاگرش) خود را نقد کند، پرسش ها و پاسخ های خودش را به سخره بگیرد، بخندد یا گریه کند، در هر حال، اما در پایان آینه اش (تماشاگرش) را خوشامد گفته و تقدیس کند برای آنکه به او لحظه ای بغض و امان داده است، تعظیم می کند و بر او درود می فرستد تا قدردانی و احترامش را نسبت به او نشان دهد... در عمق وجودش، به دنبال صلح و آرامش بود، صلح با خودش و آینه اش: او تئاتر اجرا می کرد... آن روز، او سخن می گفت... بی زاری از نقص هایش، تناقض هایش و پیچیدگی هایش، اعجاب خود از طریق تقلید و انعطاف؛ حقارتش که انسان دوستی اش را لکه دار کرده است، نیرنگ هایش که منجر به فجایع سهمگین شده است، با خود سخن می گفت... خود را می ستود در انفجارهای خروشانش، در میل به عظمت، به زیبایی، هستی بهتر، جهانی بهتر که از اندیشه های خودش می ساخت که می توانست با دستان خودش بسازد. اگر او خودش از خود در آینه، طلب می کرد، به خود می گوید، اگر او و آینه اش این آرزو را شریک بودند... اما او می داند: او داشت نمایش می داد، تمسخر را، بی شک، توهم را، اما در عین حال، قطعاً عمل ذهنی را ساختن، خلق دوباره جهان، او تئاتر اجرا می کرد... حتی با نابودی تمام امیدها با کلماتش و اداهای اتهام آمیزش، او راسخانه باور داشت که همه چیز در همین یک شب به دست خواهد آمد با نگاه های خیره دیوانه وارش با سخنان شیرینش با لبخند شرورانه اش با شوخ طبعی دلچسبش با سخنانش که حتی با وجود دردناک یا تکان دهنده بودن دست به جراحی برای یک معجزه می زند، آری، او تئاتر اجرا می کرد. و در مجموع در وطن در آفریقا، خصوصاً در بخش کامیت (۱) که اهل آنجا هستم، به هیچ چیز اهمیت نمی دهیم، به یک شیوه می خندیم، عزاداری می کنیم و گریه می کنیم، به زمین ضربه می زنیم وقتی ما را ناامید می کند. با گبه گبه (۲) یا بیکوتسی (۳)، ماسک های ترسناک تراشیده می شوند. گلائه (۴)، وابِله (۵) یا پونیوگو (۶) تا اصول سازش ناپذیری را شکل دهیم که چرخه ها و دوران ها را بر ما اعمال می کنند و عروسک های خیمه شب بازی که همانند ما، در نهایت خالقان خود را شکل می دهند و با مطیع کردن گردانندگان خود آیین هایی را می سازند که در آن سخنانِ بر زبان جاری شده، سرشار از موسیقی موزون و نفس ها، به پیش می رود تا فتح رقص های برانگیزاننده مقدس همچون خلسه، جادو و فراخوان سرسپردگی؛ اما بیش از همه، انفجار خنده ها برای گرامیداشت لذت زندگی که نه قرن ها برده داری و استعمار نژادپرستی و تبعیض، نه بی نهایت خشونت های ناگفتنی نمی توانند آن را بکشند یا بربایند از روح پدر و مادر انسانیت ما؛ در آفریقا، همانند هر جای دیگر در دنیا ما تئاتر اجرا می کنیم... و در این سال خاص که به انستیتو بین المللی تئاتر اختصاص داده شده است خوشحال و مفتخرم که نماینده قاره مان هستم تا حامل پیام صلحش باشم. پیام صلح آمیز تئاتر؛ چرا که این قاره که تا همین چندی پیش گفته می شد هر چه ممکن است در آن اتفاق بیافتد، بدون آنکه کسی کمترین ناراحتی یا کمبودی احساس کند، دوباره در نقش آغازین خود شناخته می شود. نقش پدر و مادر انسانیت و تمام جهان به آن سرازیر می شود... چرا که هرکس امیدوار است آرامش را بیابد در آغوش پدر و مادرش، این طور نیست؟ و به همین ترتیب، تئاتر ما بیش از پیش، تمام انسان ها را گرد هم می آورد و درگیر می کند، و خصوصاً تمام آنهایی را که در اندیشه، کلام و عمل تئاتری سهیم هستند تا احترام بیشتری برای خود و برای یکدیگر قائل باشند با طرفداری از بهترین ارزش های انسان دوستانه به امید بازپس گیری انسانیتی بهتر برای همه: انسانیتی که هوشمندی و درک را تشویق می کند. با استفاده از این موثرترین بخش فرهنگ انسانی همانی که تمامی مرزها را پاک می کند: تئاتر... یکی از سخاوتمندترین ها، چرا که به تمام زبان ها سخن می گوید، تمام شهروندان را در بر می گیرد، تمام ایده آل ها را بازتاب می دهد و همبستگی عمیقی میان تمام انسان ها بروز می دهد، میان آنها که علیرغم تمام برخوردها به طور خاص علاقمند به شناخت بهتر یکدیگر و عشق ورزیدن بهتر به خود هستند، در صلح و آرامش، هنگامی که نمایش تبدیل به مشارکت می شود وظیفه ای که به ما محول شده است را به ما یاد آور می شود. قدرت تئاتر در خنداندن و گریاندن همه با هم با کاهش جهل شان، با افزایش دانش شان تا انسان دوباره بهترین دارایی انسان شود. تئاتر ما پیشنهاد می کند که دوباره از اساس بررسی و ارزیابی کنیم تمام این اصول انسانی را، تمام این ارزش های والا را، تمام این اندیشه های صلح و دوستی میان مردم را که یونسکو تا این حد مدافع آن است تا آنها این اندیشه ها و اصول نیازی اساسی شوند و تفکری عمیق درباره خود سازندگان تئاتر در وهله اول کسانی که پس از آن می توانند این اندیشه ها را بهتر با مخاطبان شان در میان بگذارند. به همین خاطر است که اثر تئاتری اخیرمان با عنوان 'L’Arbre Dieu' در تکرار توصیه های کینداک (۷) نگو بیونگ بی کوبان (۸)، استادمان، می گوید: 'خدا همچون درختی بزرگ است' که تنها یک وجه از آن را می توان در هر زمان درک کرد از زاویه ای که به آن نگاه می شود، آنکه پرواز می کند تنها انبوهی از برگ ها را درک می کند و احتمالاً میوه ها و گل های فصلی را، آنکه زیر زمین زندگی می کند درباره ریشه ها بیشتر می داند، آنها که به درخت تکیه می دهند با حسی که در پشت شان دارند درخت را تشخیص می دهند. آنها که از جهات اصلی جغرافیایی می آیند، ابعادی را می بینند که جهات مخالف لزوماً به آن دسترسی ندارند، برخی که ممتازند، راز میان پوسته و درون تنه درخت را درک خواهند کرد و همچنان برخی دیگر، علم محرمانه جوهره درخت را، اما هر چقدر درک هر یک سطحی یا عمیق باشد، هیچ کس هرگز در زاویه ای قرار نمی گیرد که بتواند تمام این ابعاد را در آن واحد درک کند مگر آنکه خود تبدیل به آن درخت آسمانی شوید! اما آن گاه، آیا هنوز انسان هستیم؟ باشد که تمام تئاترهای جهان یکدیگر را بپذیرند، در راستای هدف جهانی انستیتو بین المللی تئاتر بهتر عمل کنند تا در نهایت در هفتادمین سالگردش صلح بیشتری در جهان باشد با مشارکتی قوی در تئاتر...' ۱. Kamite: ساکن کامیتا (Kamita)، سرزمین سیاهپوستان، آفریقا، کامیت همچنین به بومیان و نوادگان آنها که به اجبار در جهان پراکنده شده اند و نیز معتقدین به مذهب اصلی این ناحیه نیز گفته می شود. ۲. Gbégbé: رقص سنتی قبیله به ته Bétés در ساحل عاج که در مناسک عمومی عزاداری یا شادی به کار می رود. ۳. Bikoutsi: کوت به معنای ضربه زدن، سی به معنای زمین، از رقص های اصلی فان بتی Fan Beti از کامرون جنوبی که در اصل توسط زنان انجام می شود تا برکت و آمرزش از سوی مادر زمین تضمین شود: برداشت خوب، هوای بهتر و... در این رقص لازم است که محکم به زمین ضربه بزنند تا وادارش کنند که به منطق گوش کند. امروزه این رقص توسط جوانان تمام کشور و فراتر از آن با کمک چهره های جهانی بازیابی شده است. ۴. Glaé: سیستم عقیدتی مردم وِه Wè و ووبه Wobè در غرب ساحل عاج بر اساس ماسک ها. یک هرم قدرت متشکل از ماسک های اغلب ترسناک که به عنوان سنگ بنای تمام باورها و سازمان های اجتماعی این مردمان عمل می کند. ۵. Wabele: یکی از ماسک های سیستم مذهبی سنوفو Senufo در شمال ساحل عاج با سر کفتار، آتش خوار، نماینده دانش و قدرت. ۶. Poniugo: یکی دیگر از ماسک های سنوفو بر اساس پورو Poro سرمنشاء بیشه های مقدس که بر تمام جامعه شان حکمرانی می کند. ۷. Kindack: معنی لغوی آن 'استاد اندرزها' است، عنوانی که به زنان رئیس خانواده یا قبیله داده می شود. زنانی که با ورود به آیین Mbock یا Mbog، سیستم مذهبی قبیله باسا Bassa در مرکز کامرون به درجه ای از خرد رسیده اند. این عنوان در مقابل مبوم بوک Mbombock که مختص مردان است قرار می گیرد. ۸. Kuban: دختر بیونگ، پسر کوبان. این نام مادربزرگم و مرشدم است که یکی از دارندگان دانش 'کی-یی مبوک' KI-Yi Mbock است. وظیفه انتقال این دانش از سوی او به من محول شده که بیش از سه دهه است آن را به دوش می کشم. فراهنگ** 7561** 1823